Als loslaten overgave wordt

de kracht van overgave — over het moment waarop loslaten geen verlies meer is, maar een bevrijding.

Vaak vraagt het leven niet om harder werken, maar om zachter worden. Graag deel ik een verhaal over de kracht van overgave — over het moment waarop loslaten geen verlies meer is, maar een bevrijding. Over hoe juist die beweging ruimte maakt voor rust, richting en een leven dat klopt met wie je werkelijk bent.

Volhouden of loslaten?

Soms kom je iemand tegen die met een vraag ook jouw eigen pad raakt. Een tijdje geleden begeleidde ik Brenda* die voortdurend het gevoel had dat ze moest volhouden. Ze wilde het graag goed doen – voor haar team, haar leidinggevende, haar gezin. Alles in haar stond in het teken van trouw blijven, verantwoordelijkheid dragen, niet opgeven.

Toch merkte ze dat ze steeds vaker moe was. Niet alleen fysiek, maar vooral diep vanbinnen.
Ze vroeg me tijdens een sessie: “Hoe weet ik of ik iets moet volhouden, of dat het tijd is om los te laten?

Die vraag raakte me. Want dat dunne lijntje tussen doorzetten en toegeven aan wat niet meer klopt kennen we allemaal.

De eerste stap naar overgave

In onze gesprekken gingen we kijken naar wat er in haar Human Design zichtbaar was.
Ze bleek een Generator te zijn met een sterke drang om dingen beter te maken. Dat betekent echter niet dat ze óveral verantwoordelijk voor ís.

Haar energie komt pas echt tot bloei als ze reageert op wat het leven haar brengt, dus niet als ze blijft trekken aan wat vastzit, waar letterlijk geen flow meer in zit.

In NLP-termen onderzochten we het verschil tussen moeten en willen. Wat gebeurt er in je lichaam als je zegt: “Ik moet dit doen”? En wat verandert er als je zegt: “Ik kies ervoor om dit te doen”?

In dat moment voelde ze het verschil: haar adem zakte, haar schouders ontspanden, haar stem werd zachter. Brenda ontdekte dat overgave begint bij erkenning. Niet langer vechten tegen wat is, maar meebewegen met het leven.

Waar mag jij de controle wat losser laten?

Misschien herken jij dat ook: het gevoel dat je iets niet mag laten vallen. Dat je verantwoordelijkheid voelt voor iets wat eigenlijk zijn tijd gehad heeft.

Sta dan eens stil bij deze vragen:
– Waar houd jij nog vast uit loyaliteit, terwijl je diep vanbinnen voelt dat het klaar is?
– Wat zou er gebeuren als je niet langer probeert te controleren, maar vertrouwt op het grotere geheel?
– Hoe zou jouw leven eruitzien als je energie vrij zou komen voor wat wél klopt?

Een kleine oefening:
Haal rustig adem, lees de volgende vraag en misschien vind je het fijn om even je ogen te sluiten en.

Stel je voor dat je één situatie of verwachting loslaat? Wat ontstaat er dan? Wat voel je in dat moment van ruimte en rust?


De bevrijding van overgave

Aan het einde van het traject zei Brenda: “Ik dacht altijd dat ik moest kiezen tussen volhouden of opgeven, maar nu begrijp ik dat overgave ook een vorm van kracht is.”

En precies dat is wat ik telkens opnieuw zie gebeuren: Wanneer mensen zichzelf beter leren kennen, ontstaat er vanzelf richting, zonder dat ze hoeven te forceren.

“Loslaten betekent niet dat je opgeeft, maar dat je accepteert dat sommige dingen niet zo kunnen zijn als je ze wilt.”
Anselm Grün

Dat besef raakt aan wat mijn moeder me heeft voorgeleefd: de moed om te kiezen voor wat klopt, ook als dat betekent dat je iets of iemand moet loslaten.

Overgave vraagt moed. Niet om iets los te laten, maar om je over te geven aan het leven dat door je heen wil stromen. En precies daar begint vrijheid.

Wil je verder lezen over dit thema?
In mijn blog Koningin van de veerkracht: loslaten wat niet meer klopt deel ik hoe ik zelf heb geleerd om ruimte te maken voor wat wél klopt.

*Naam is om privacy-redenen gefingeerd.

Tot wanneer stel jij hulp vragen uit?

Hulp vragen doe een Metaprofielanalyse

Hulp vragen is een fenomeen dat veel hoogopgeleide professionals lastig vinden. We hebben geleerd om onszelf te redden. Bovendien zijn we bang om te falen. ‘Fouten maken mag’ is het credo, de praktijk is veel weerbarstiger. Wanneer komt dan het moment dat je aan de bel trekt en toegeeft dat je anderen nodig hebt?

Alle ballen hoog houden, daar heb ik zelf ook een handje van. Stiekem denk ik bij veel taken ‘Ik kan dat net zo goed zelf doen, dat gaat veel sneller’. En voor ik het weet ben ik druk met veel taken die me afleiden van wat ik echt graag doe. Inmiddels heb ik een team van mensen om mij heen verzameld die dit soort taken van mij overnemen. Vaak nog sneller en beter ook!

Alle ballen hoog houden

Onlangs zat ik met Merel en haar manager om tafel. Merel is iemand die altijd direct klaarstaat voor een ander. Haar collega wordt ziek en hup, Merel is de eerste die roept dat zij haar taken er wel bij pakt. Als projectleider is ze gewend om vele ballen hoog te houden. Naast een fulltime baan houdt ze bovendien een gezin met drie tieners draaiende en is ze actief als vrijwilliger in verschillende netwerken.

Tot het moment dat het haar letterlijk begint te duizelen. Na een korte ziekenhuisopname en weken van noodgedwongen rust pakt ze de draad weer op. Het liefste weer net zo voortvarend als voorheen, maar het lukt niet meer. Ze voelt zich ziek zonder lichamelijke oorzaak. En zo zitten we een paar weken later op Merels initiatief met z’n drieën bij elkaar, omdat Merel wel inziet dat er iets moet veranderen. Een moedige stap, want hulp vragen doet ze liever niet.

Je gedachten verkennen omtrent hulp vragen

Ik doe het zelf wel”, “Het lukt me nu vast ook wel”, “Wat gaan ze wel niet van me denken als ik dit niet alleen aankan?” Typische gedachten die in je op kunnen komen wanneer je overweegt om hulp te vragen. Hoe vaak betrap jij jezelf op zulke gedachten? Misschien merk je zelfs dat je tegenwoordig vaak piekert, sneller overbelast bent en dat het gewoon allemaal zwaarder lijkt. Maar hulp vragen? Mwah, toch maar liever niet. Want dat geeft je het gevoel dat je het alleen niet aankan, dat je faalt of dat je anderen tot last bent. Toch kan het zinvol zijn om op bepaalde momenten juist wél hulp te vragen en/of te aan te nemen.

Soms wordt het gewoon teveel en is het nodig dat iemand voor je in de bres springt of mee de handen uit de mouwen steekt.

Wat is jouw remmende factor?

Moeite hebben om hulp te aanvaarden kan beïnvloed worden door verschillende factoren:

  • Je hebt vanuit je opvoeding meegekregen dat het not done is om hulp aan anderen te vragen.
  • Je bent iemand die liefst zo zelfstandig mogelijk is of die allergisch is voor de bemoeienissen van een ander.
  • Je bent perfectionistisch en bang dat anderen het niet naar jouw standaard zullen uitvoeren.
  • Je hebt moeite met loslaten en vertrouwen, delegeren heb je eigenlijk nooit goed geleerd.
  • Je bent bang dat je zakenpartners, investeerders of collega’s je niet meer serieus zullen nemen of als zwak zullen zien als jij hulp vraagt.

Laat het zo ver niet komen!

De dag dat Merel in het ziekenhuis lag en hoorde dat ze gelukkig niets ernstigs mankeerde, besloot ze om hulp te vragen. Hoe anders had het kunnen aflopen wanneer ze op dezelfde voet was verdergegaan? Ze zag de ongelukkige voorbeelden bij haar op zaal liggen.

Merel wilde onderzoeken wat haar echt motiveert in haar werk. Want, als ze eerlijk was naar zichzelf, had ze al diverse signalen genegeerd. In verschillende situaties was ze over haar grenzen gegaan. Maar ook dat kon ze pas zien toen ze tot rust kwam. Met een metaprofielanalyse heeft Merel helder zicht gekregen op wat haar onbewust motiveert en hoe zij denkt en handelt in haar werk. Van daaruit is ze stap voor stap gaan verkennen welk werk nu echt bij haar past en wat voor haar zinvol is.

Zet je schroom op zij en vraag hulp

Onthoud dat hoe langer je het vragen om hulp uitstelt, hoe langer je (over)belast wordt. Dat je steeds meer een gevoel kan krijgen van wanhoop en hulpeloosheid. Voor niets en niemand bevorderlijk. Bekijk het ook eens van een andere kant: als een ander in eenzelfde situatie om hulp vraagt, beoordeel jij hem of haar dan ook zo kritisch? Of vind je dat dan weer wél normaal?

Zet vandaag nog de eerste stap

Tot slot, hoe makkelijk vraag jij om hulp? Aan wie zou je vaker hulp willen vragen? Welke taak doe jij nu nog zelf, die je eigenlijk prima aan een ander kan overlaten? Begin daar dan eens mee…